Η μοναξιά των εκλογών...

Αυτό σκεφτόμουν το πρωϊ της Κυριακής των εκλογών μόλις είχε τελειώσει η εκκλησία και εγώ είχα ήδη ψηφίσει και παρακολουθούσα στους άδειους σχεδόν δρόμους τα αξιοσέβαστα , αξιόλογα και αξιολύπητα κατά τα άλλα ζευγάρια που πήγαιναν και αυτά να πράξουν το εκλογικό τους καθήκον.

Μπροστά ο άντρας , πίσω η γυναίκα με τα κυριακάτικά τους όπως ταιριάζει , οι νικητές στην παλαίστρα του κοινωνικού καθωσπρεπισμού και γω να μετρώ πόσοι από τους άντρες αυτούς χτυπάνε βάρδιες τις υπόλοιπες μέρες της τετραετίας στα οινοποτεία της πόλης , στόχοι , κελεπούρια και γενικά αποδεκτοί κατά τα άλλα.

Η μοναξιά των εκλογών γνωστό συναίσθημα στους ανά τον κόσμο σκεφτόμενους ανθρώπους συνεχίστηκε και το απόγευμα στο εκλογικό κέντρο της αδερφής μου όπου έσπευσα για βοήθεια μάλλον άχρηστη όπως τελικά αποδείχτηκε.

Η είκοσι και κάτι μέλος της εφορευτικής επιτροπής υποδεχόταν με αλλαλαγμούς τους συγγενείς της που έρχονταν να ψηφίσουν και τις παλιές φίλες και συμμαθήτριες με την ερώτηση "παντρεύτηκες;'' για να ακολουθήσει η άχρηστη πληροφορία της ημέρας " εγώ λογοδόθηκα '' και η επίδειξη του μονόπετρου εν είδει τροπαίου. Εδώ και αν μιλάμε για κοινωνική καταξίωση.

Ευτυχώς τα πράγματα βελτιώθηκαν αργά το απόγευμα στο εκλογικό τμήμα της φίλης μου της Σοφίας όπου η βοήθειά μου ήταν σαφώς πιο απαραίτητη και οι καρέκλες απίστευτα χαμηλές για ενήλικες ανθρώπους.

Το κρεμασμένο καρτελάκι στο στήθος του εκλογικού αντιπροσώπου δεν με απέτρεψε όπως θα έπρεπε από την αναπόφευκτη προσέγγιση δύο ανθρώπων που λόγω συνθηκών είχαν μείνει σιωπηλοί το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας , όντες και οι δύο πολιτικά ζώα με παρουσία σε αρκετές εκλογικές αναμετρήσεις στο παρελθόν που ήθελαν να μοιραστούν αναμνήσεις ή και πρόσφατες παρατηρήσεις.

Στις εκλογές οι άνθρωποι είναι πιο ανοιχτοί , κάνουν one day stand γνωριμίες και εκμυστηρεύονται τα εσώψυχά τους σε άγνωστους ανθρώπους που δε θα ξαναδούν.

Όσο για μένα άνοιξα τους φακέλους με την σιγουριά του Γκαστόνε ότι κάπου θα βρω χρήματα , έφαγα τη σοκολάτα από τα χέρια του άντρα - όχι ιδιαίτερα καθαρά σε εποχή ιώσεων παρακαλώ - όπως όφειλα να πράξω ως γνήσιο θηλυκό σε απόγνωση και αποχώρησα αφήνοντας το τηλέφωνό μου που δε μου ζητήθηκε ποτέ just in case.

Ποιά case ; ειλικρινά δεν ξέρω , εκείνο που ξέρω είναι ότι η μοναξιά των εκλογών ξαναγύρισε αργά το βράδυ με την γνώση του εκλογικού αποτελέσματος.

Άντε και την επόμενη φορά με καλύτερες συνθήκες , προοπτικές και ευόδωση του στόχου.

Άμποτε!

Υ.Γ. Παρά τις διαβεβαιώσεις για το αντίθετο δεν τηλεφώνησε ποτέ...